Biologia

Skórę można skutecznie przeszczepić z jednej części ciała na inną u tego samego osobnika lub między identycznymi genetycznie bliźniętami. Jeśli jednak skórę pobraną od jednej osoby przeszczepi się innej, nie będącej bliźniakiem, odrzucony przeszczep obumiera. Dlaczego? Przypomnijmy, że tkanki tego samego osobnika lub bliźniąt jednojajowych mają takie same allele MHC, a więc te same antygeny MHC. Oznacza to, że te tkanki są zgodne. Każdy gen MHC ma wiele alleli, więc trudno znaleźć parę osobników o identycznym zestawie antygenów MHC. Kiedy tkankę lub narząd pobrany od dawcy przeszczepia się biorcy nie będącemu jednojajowym bliźniakiem, istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że ich antygeny MHC będą się różnić. Układ odpornościowy biorcy zidentyfikuje przeszczep jako obcy i uruchomi odpowiedź immunologiczną, zwaną odrzucaniem przeszczepu. W pierwszym stadium odrzucania, fazie uczulenia, limfocyty Th i Tc rozpoznają antygeny. W drugim, fazie efektorowej, limfocyty Tc, układ dopełniacza oraz cytokiny uwalniane przez limfocyty Th atakują przeszczepioną tkankę i mogą ją zniszczyć nawet w ciągu tygodnia. Przed dokonaniem przeszczepu typuje się tkanki pacjenta oraz potencjalnych dawców i dobiera najbardziej zbliżone pary biorca--dawca. Typowanie komórek do przeszczepów jest poniekąd podobne do typowania krwi, ale znacznie bardziej skomplikowane. Jeśli wszystkie antygeny MHC pasują, to przeszczep ma około 95% szans przetrwania pierwszego roku. Niestety, niewielu ludzi ma to szczęście, by mieć identycznego genetycznie bliźniaka, który mógłby dostarczyć brakujących narządów, więc szansę doskonałego doboru są niezwykle małe. Ponadto niektórych narządów, np. serca, nie można użyczać.