Biologia

Limfocyty T i B pamięci odpowiadają za odporność długoterminową. W następstwie odpowiedzi immunologicznej limfocyty T pamięci grupują się ze względów strategicznych w wielu nielimfatycznych tkankach, takich jak płuca, wątroba, nerki i jelita. Ponieważ wiele zakażeń następuje przez te właśnie narządy, znajdujące się tam limfocyty T mogą szybko reagować na zakażenie. W odpowiedzi na antygen szybko przekształcają się w limfocyty Tc produkujące substancje doprowadzające do destrukcji intruza. Limfocyty B pamięci mają „geny przeżycia" zapobiegające ich apoptozie. Komórki te przeżywają i wciąż wydzielają niewielkie ilości przeciwciał już po zwalczeniu zakażenia. Przeciwciała te stanowią ważną część chemicznego arsenału organizmu. Jeśli ten sam drobnoustrój wniknie do niego ponownie, przeciwciała niemal natychmiast „znakują" go do destrukcji. Jednocześnie swoiste limfocyty B pamięci są pobudzane do podziałów, dając nowe klony komórek plazmatycznych produkujących te same przeciwciała. W praktyce medycznej obecność krążących przeciwciał wykorzystuje się do wykrycia poprzedniej ekspozycji na dany patogen. Niektóre testy przesiewowe zakażeń HIV opierają się na detekcji w surowicy ludzi przeciwciał przeciwko wirusowi wywołującemu AIDS. Pierwsza ekspozycja na antygen stymuluje pierwotną odpowiedź immunologiczną. Zakażenie lub antygen wstrzyknięty zwierzęciu powoduje pojawienie się w surowicy w ciągu 3-14 dni swoistych przeciwciał. Bezpośrednio po iniekcji antygenu następuje krótki okres reakcji utajonej, podczas którego antygen jest rozpoznawany, a odpowiednie limfocyty zaczynają tworzyć klony. Potem następuje faza logarytmiczna, podczas której stężenie przeciwciał podnosi się gwałtownie i w ciągu kilku dni osiąga maksimum.