Biologia

Niektóre ssaki oddychające powietrzem mogą przebywać przez długi czas w głębinach oceanu bez wynurzania się na powierzchnię. Delfiny, wieloryby, foki i bobry mają anatomiczne i fizjologiczne przystosowania, które umożliwiają im nurkowanie w poszukiwaniu pożywienia lub ucieczce przed wrogiem. Mając opływowe ciało z przekształconymi w płetwy kończynami, dokonują w wodzie imponujących wyczynów. Foka Weddela może przebywać pod lodem na głębokości ok. 600 m ponad godzinę bez wypływania na powierzchnię. Osiągające 5 metrów długości i ważące 2-4 tony północne słonie morskie mogą zanurzać się nawet głębiej. Samice tego gatunku mogą przebywać na głębokości 1500 m ponad godzinę. Żółwie i ptaki nurkujące wykorzystują tlen zgromadzony w płucach. Ssaki nie potrzebują pobierać dodatkowo powietrza i gromadzić go przed nurkowaniem. Foki robią nawet wydech przed zanurzeniem się, aby zmniejszyć ilość powietrza w płucach. Na głębokości ok. 50-70 m ich płuca zapadają się i ponownie napełniają przy unoszeniu się zwierzęcia w górę. Oznacza to, że ich płuca przez większość czasu przebywania pod wodą nie funkcjonują. To przystosowanie nie powoduje choroby kesonowej, ponieważ im mniej powietrza w płucach, tym mniej azotu rozpuszcza się w krwi podczas nurkowania. Przystosowania fizjologiczne, w tym dotyczące sposobów rozprowadzania i magazynowania tlenu, pozwalają niektórym ssakom przebywać pod wodą przez długi czas. Foki, w porównaniu ze ssakami lądowymi, mają dwukrotnie większą ilość krwi w stosunku do powierzchni ciała.